''Υπάρχει στο face book πρόσωπο με το όνομα Ιρις Ιριδα Γιώτα

που επανειλημμένα ληστεύει τις σελίδες μου, όπως και άλλων δημιουργών, και παρουσιάζει τα ποιήματά μου σαν δημιουργίες της.

Ομολογώ ότι μου γεννήθηκε η εντονότατη επιθυμία να συναντήσω αυτό το πρόσωπο (το οποίο δηλώνει μελλοντολόγος) και να κινήσω την παλάμη μου με τόση δύναμη προς το πρόσωπό της ώστε να βρεθεί το κεφάλι της κυριολεκτικά μες το μέλλον.

Ωστόσο θα ήθελα παράλληλα να την πληροφορήσω ότι αν το συνεχίσει θα κινηθώ νομικά γιατί τα έργα που ΚΛΕΒΕΙ είναι δημιουργίες μου κατοχυρωμένες και δεν θα της επιτρέψω να τις χρησιμοποιεί σαν δικές της.

Στενοχωρημένος που υπάρχει

Είμαι κατά πόδας πίσω της και την παρακολουθώ..''

Αναρτήθηκε από ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ στις 27.9.11


Θεωρώ υποχρέωσή μου να επαναδημοσιεύσω αυτό το σχόλιο
που αναρτήθηκε στο μπλογκ του Στρατή Παρέλη..υποστηρίζοντας με αυτή την κίνηση μου και παρόμοιες ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ! που έχουν δεχτεί και άλλοι διαχειριστές μπλογκς!

Παίρνω αφορμή να πω,
πως ο καθένας που γράφει σε ένα μπλογκ
- και συγκεκριμένα γράφει ΠΟΙΗΣΗ
δεν διεκδικεί την ανακάλυψη της πυρίτιδας
και δεν εξεγείρεται διεκδικώντας τα ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
για να αποκτήσει υστεροφημία και αναγνωρισιμότητα..
Τουλάχιστον οι σοβαροί διαχειριστές μπλογκς!
Διεκδικεί απλά την αυθεντικότητα,
τη γνησιότητα
και την πρωτοτυπία της σκέψης και του συναισθήματός του!

Και επειδή συνήθως οι ΚΛΟΠΕΣ γίνονται από άτομα
που συνηθίζουν να βλέπουν τη ζωή τους από την κλειδαρότρυπα
ΑΣ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΛΙΓΟ ΝΑ ΣΕΒΟΝΤΑΙ
αν μη τι άλλο,
τους ανθρώπους που εκθέτουν τον εαυτό τους
καταγράφοντας τα εσώψυχά τους!!

Οι υπόλοιποι που κρύβονται πίσω από προστατευτικά κελύφη,
παρακαλούνται να συνεχίσουν να κάθονται αδρανείς στο καβούκι τους,
αν δε μπορούν να αναλάβουν το βάρος μιας ΠΡΟΣΩΠΙΚΉΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ!

Όνειρο από σάρκα

Φτωχικά να το ντύνεις το σπίτι σου,
χωρίς βραδινά φορέματα και περίτεχνα στολίδια..
..για να υπάρχεις στο χώρο μέσα από τη φαντασία σου!
Με σάρκα να ντύνεις το όνειρό σου!
Κι αν τύχει ποτέ να ονειρευτείς ένα παιδί νεκρό
σε ξύλινο φέρετρο
και γύρω του απελπισμένα πρόσωπα
να το εκλιπαρούν να ανοίξει τα μάτια του,
να επανέρχεσαι στην.. πραγματικότητα
και να ανοίγεις τα μάτια,
νομίζοντας πως η εντολή ήταν για 'σένα.

Ηρέμησε!
Δεν πέθανες ακόμα.
Ξύπνιος είσαι..
Και σήμερα...

Παράτα το σπίτι σου για πολλές ώρες τη μέρα.
Γίνε μια πολύωρη περιπλανώμενη κραυγή!
Ένα πολύωρο περιπλανώμενο χρώμα!
Φρόντιζε να γυρίζεις
αργά το βράδυ
στο καλλιτεχνικό σου αχούρι..
Όταν δε θα έχεις καμία κραυγή στα μάτια σου!
Όταν δε θα έχεις κανένα χρώμα στο στόμα σου!
Και να ξυπνάς κάθε φορά
που θα ακούς..
..την εντολή!

(Να που έμαθα να χρησιμοποιώ και προστακτικές..!!)

Βιογραφία από ένα κουβάρι με κλωστές

Ψάχνω μια κλωστούλα παππούλη μου!

Με τρόμαξες..

Προσεκτικά τη διαλέγω,
κάτω από το ημίφως ενός μελοδράματος.
Αν είναι αλήθεια πως η ζωή μας κρέμεται από μια κλωστή,
θέλω η κλωστή μου παππούλη,
να είναι πολύχρωμη.
Να την κρατάω εγώ παππούλη μου,
για να μη μου τη ξεφτίζουν.
Στα τρία μου χρόνια
-θυμάσαι;
Στην εμπιστεύτηκα για λίγο.
Στην έδωσα να την κρατήσεις για να μπορώ να χορέψω μαζί σου
έναν χορό πρωτόγονο χωρίς βήματα
-ενός παιδιού με τον παππούλη του-
Και τον ονομάσαμε τάνγκο..
Κι από τότε ήμουν κάθε φορά πρόθυμη να σε αφήνω να κρατάς την κλωστούλα..
..αν θα χορεύαμε ''τάνγκο''..

Θάνατος ( , ) παππούλη..
Η ζωή να υπάρχει μόνο ως αντίλαλος,
μόνο σα βασανιστικός απόηχος ενός μισοπνιγμένου σε πηγάδι.

Όσο μεγάλωνα,
η κλωστούλα αρπαζόταν από άλλους
και η παιδική παντοδυναμία μου δεχόταν καίρια πλήγματα.
Πολύ σύντομα, έγινε δίχρωμη
-κόκκινη-άσπρη-
και τυλιγόταν σε βραχιόλι γύρω από το χέρι μου.
''Για να πιάσεις τον Μάρτη'',
μου έλεγαν..
Τί χαζό!
Πώς να πιάσεις τον Μάρτη με μια κλωστούλα;
Και μάλιστα δίχρωμη!
Ύστερα,
στο σχολείο παππούλη,
έγινε κάπως πιο σφιχτή και
κάπως πιο ρευματοφόρα ατσαλένια.
Η μόδα είχε αλλάξει.
Φοριόταν στο λαιμό πια
και τώρα ούτε λόγος για να πιάσεις τον Μάρτη!
Επειδή ήμουν κακό παιδί και δε μου άρεσε η δίχρωμη κλωστή ! ;
Από την εφηβεία και μετά,
ακολούθησα τη δική μου μόδα,
που δεν ήταν καθόλου δικής μου επινόησης..
Πέτσινο βραχιόλι στο χέρι ρε παππού τώρα η κλωστούλα!
Και μαύρα νύχια!
Μαλλιά πεισματικά κόκκινα!
Και να ξαπλώνω ανάσκελα την κλωστούλα
και να την παίζω στην κρεμάλα!

Και να βάζω φωτιά στα χέρια, στα πόδια,
στα κεφάλια,
όσων δεν κατάφερναν να βρουν τη λέξη μου!
Εμπρηστική κεφαλαλγία ρε παππού.
Και να μη ξέρει κανείς να χορεύει πρωτόγονο τάνγκο ;

Είπα πολλά παππούλη.
Είπα πολλά και πρέπει να βρω αυτό το ''ποιήμα''
που θα χωρέσει εκτός από λέξεις,
ουρλιαχτά,
ψιθύρους,
τη μυρωδία ενός γιασεμιού,
λίγη αφή
και μια κουταλιά πολύχρωμης όρασης.

Μέχρι τότε,
αν θελήσεις να με βρεις,
θα μένω στο ποιήμα που ποτέ δε θα γράψω..
Και θα είμαι στην ηλικία των τριών ετών..