by: El niño de las pinturas

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Έχεις δει ποτέ πώς κυλάνε οι σταγόνες στο τζάμι;
Μοιάζουν με δρόμους που χαράσσονται και σβήνουν.
Εγώ πάντα έβαζα το παιδικό μου δάχτυλο στη φουσκωμένη φρέσκια σταγόνα για να φτιάξω ένα δρόμο.
Δεν τα κατάφερνα όμως και χαλούσα την καλοσχηματισμένη μορφή της.
Τότε θυμάμαι έκλαιγα και κόλλαγα το πρόσωπό μου στο τζάμι,περιμένοντας τα επόμενα δάκρυα.
Δεν έρχονταν όμως όταν τα ήθελα,ή προλάβαιναν και σχημάτιζαν τις τρελές τροχιές τους πριν καταφέρω να ακουμπήσω το υγρό κεφαλάκι τους με το χέρι μου.
Έτσι έμαθα λοιπόν να πορεύομαι και έπειτα.
Μόνο που τώρα πια οι σταγόνες δε σχηματίζουν ξέφρενες πορείες αποκλειστικά σε τζάμι.
Συγκεκριμένα στο τζάμι του σπιτιού της γιαγιάς μου.
Προτιμούν το ανθρώπινο δέρμα.
Θρέφονται από την ανθρώπινη ύλη.
Όμως υπάρχουν και στεγνές σταγόνες.
Ντρέπονται να κυκλοφορήσουν γυμνές και ξεκινάνε άλλη πορεία.
Μυστική διαδρομή θα την έλεγα.
Αφετηρία είναι η ψυχή.
Και τέλος;
Δεν έχει τέλος.
Έχεις δει ποτέ πώς κυλάνε οι σταγόνες στο τζάμι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου