by: El niño de las pinturas

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011


Να ξέρετε!
Όπου θέλω θα τραβήξω χαρακιές πάνω στο ρολόι μου.
Έτσι αυθαίρετα και αλαζονικά!
Για να διηγηθώ κι απόψε στις ονειροπαγίδες μου
ένα όμορφο παραμύθι!
Αποφασίζω ότι στον επόμενο τόνο,
η ώρα θα είναι
οκτώ και δέκα.
Τραβάω λοιπόν τη γραμμή!
Και δε με ενδιαφέρει αν θα είναι ώρα Ελλάδος..
Είναι ο τόνος του φλογισμένου πάθους
και της απόλυτης ψευτιάς
-όταν οι εραστές κοιτιόνται στα μάτια.
Επτά και δέκα!
(Η γραμμή περνάει από τα μισάνοιχτα στόματα των εραστών)
Ο τόνος μιας ακατάπαυστης ομιλίας με μια τρίλια σιωπής!
Πέντε παρά δέκα!
Πάλι ο ίδιος τόνος!
Και όμως!
Είναι αρκετή η επανάληψή του για την αποκάλυψη της μέγιστης δυσαρμονίας!
Ο ρόμβος δε σχηματίστηκε!
Αυτός ήταν ο στόχος!
Έτσι,
γιατί ήθελα λίγο να καταπατήσω και την ιδιοκτησία της μουσικής!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου