by: El niño de las pinturas

Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Έλα για μια τελευταία φορά
και ξάπλωσε δίπλα μου
Μπορεί να χαθείς μέσα στους αναστεναγμούς μου
Στη μελαγχολία μου
Αλλά πάλι,
μπορεί να μη την ακούσεις τη λύπη μου
Έχω μάθει να ψιθυρίζω
Οι άνθρωποι θέλουν να κρατάνε από εμένα
τις χαρούμενες νότες
της πιο ξέφρενης μελωδίας μου
Μα εγώ δεν είμαι χαρούμενη
Έχω μάθει να ζω σα τη στάχτη
του καμένου νεκρού σώματος,
-που σκορπίζεται στη θάλασσα
και να χάνομαι στο βυθό της

Δε μπορείς να με κρατήσεις
Θα σκορπίσω πάλι
Μόνο έλα!
Ξάπλωσε δίπλα μου
Για μια τελευταία φορά
και άσε με να θρυμματίζομαι,
καθώς θα με κοιτάζεις..
και να βουλιάζω..

Αυτή είναι η ζωή μου
Θρύψαλα και πνιγμοί!
Θρύψαλα..
και πνιγμοί!!
Τέφρα και θάνατος
Αυτά είναι τα στολίδια της νιότης μου
Αυτά ακουμπάς!
Αυτά αγαπάς!
Αυτά μισείς!
Σε αυτά κάνεις έρωτα!

Φοβάσαι ε;
Κι εγώ..

2 σχόλια:

  1. Βυθίσου σε σένα..
    κλείσε τα μάτια και σκέψου..
    άκουσε πως χτυπά η καρδιά..
    και μετά γράψε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή