by: El niño de las pinturas

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

Ένδοξο το άσμα των ερωτευμένων
έτσι όπως το τραγουδούν πίσω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα
Κλείνουν τις κουρτίνες και αγαπιούνται αλλιώς
πέρα από τα βουητά του κόσμου
Σε μικρά ευωδιαστά νεκροταφεία
σφαλίζουν τη δική τους αιωνιότητα
με πέτρα βαριά
Η πομπή της αγάπης τους
δε συνοδεύεται από κόσμο,
κληρικούς,
κλάματα
και βοή
Μόνο οι δυο τους περιδιαβαίνουν σιωπηλοί
κάθε εκατό χρόνια στο σημείο αυτό
και πιάνουν με τα χέρια τους το βαθύ σκοτάδι,
προσφέροντας τις καρδιές και τα σώματά τους
στην Άβυσσο
Αν πας στο σημείο αυτό κάποια φορά που θα έχει πανσέληνο,
θα δεις μια σκελετωμένη μαύρη γάτα
να κάθεται πάνω στην ταφόπλακα
και να γλύφει τη μουχλιασμένη επιγραφή
που είναι χαραγμένη πάνω

''Είμαστε οι σκιές των ζωντανών. Τροφή μας είναι το σκοτάδι
και η καρδιά μας ένα κόκκινο τριαντάφυλλο''

Έτυχε να περάσω και 'γω από τον τάφο εκείνο
Μόνη..
Σιωπηλή..
'Έσκυψα να πιάσω το χώμα
Το μαύρο μακρύ μου φόρεμα
και τα κόκκινα μαλλιά μου ανέμισαν

''Τώρα ξέρω'' είπα
και έγινα σκιά..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου